I Phuak Baa Running Gang

ขอเก็บเป็นความทรงสักนิดหน่อย pyt 2019 70km

  

เริ่มจากวันรับ bib ก็ถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนานกลับกลุ่มเพื่อนๆพี่ๆร่วม 20 ชีวิต หลังจากนั้นก็ชวนกันไปหาข้าวกินตอนค่ำ
จำชื่อร้านไม่ได้ละ วิวสวยมาก ลาปคั่วอร่อยสุดในย่านนี้ละหอมมาก เติมแก็สกันพอกลุ้มกลิ่ม จนประมาณ สองทุ่ม (นั่งคิดในใจ พรุ่งนี้นรกแน่ กว่าจะกลับถึง โรงแรมก็สามทุ่มกว่า ต้องตื่นตีสองกว่าอีกไปส่งลูกพี่ ร้อยโล เลยออกอุบายหลอกลูกพี่ว่า เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ไปเองตอนเช้า 555 ลูกพี่ไม่ยอม ซวยแล้น) ก็แยกย้ายกัน กลับโรงแรม นอนกะโปรเดี่ยว เตรียมตัวโน่น นี่นั่น อาบน้ำ แต่งชุดจะไปวิ่งนอนเลย โปรเดี่ยวหัวถึงหมอนเหมือนถอดแบตออก คริๆ กำลังจะหลับ สี่ทุ่มครึ่ง สาวๆโทรมา สดุ้งตื่น คิดว่านาฬิกาปลุก อะนอนต่อ ไม่หลับสิครับ ท่านผู้โชม ลุกขึ้นมาอัดเมลาโทนินเข้าไปเม็ดนึง ตีสองสี่ นาฬิกาปลุก รู้เลยนรกเปิดประตูรอแล้ว อาการร่างกายบอก จัดการเข้าห้องน้ำทำธุระเสร็จ ลงมาขึ้นรถกะจะหลับไปในรถ ได้แค่ฝันลูกพี่พาเหาะขึ้นดอย ถึง Botanic ตีสี่นิดๆทีมร้อย และพี่แวว ขึ้นไปจุดปล่อยตัวก่อนกะจะนอนงีบในรถ ไม่หลับอีก เลยชวนโปรเดี่ยวเดินขึ้นไปจุดปล่อยตัว
แค่เดินขึ้นไปนิดเดียวรู้เลยว่า HR พุ่งกระจายละ เนื่องจากนอนน้อย ขึ้นมาเจอ ชุดร้อยโล ลูกพี่ถ้อง พี่ยุ้ยเต่าเทอร์โบ แอดกุ๊ป โกสิทธิหัวลากในตำนาน ป๋าแมน โปรนุ๊กนิ๊ก ก่อนร้อยโลเข้าเช็คอิน ได้รวมพลัง(อันน้อยนิดที่มีอยู่) รอดูร้อยโลกำลังออกไป เสร็จก็มานั่งมองหน้าเหลาความเท็จกันสามคน โปรเดี่ยว พี่แวว (มดหัวด้วยพี่ยุ้ยเต่าเทอร์โบว์ตั้งให้) และ ตัวกระหม่อมเอง

นึ่งวางแผนกันอย่างหนักมาก พี่แวว ” น้องๆไปก่อนพี่เลยนะออกตัวไม่ต้องคอยพี่พี่ไม่อยากให้น้องเป็นห่วง (พี่แววพูดแบบนี้เป็นครั้งที่ร้อยสี่เอ็ดจุดห้า พูดทุกครั้งที่เจอ 5555) พี่แววน่ารักมาก ยอมเสียสละไม่ให้น้องเป็นห่วง ก็นั่งฟังโปรหนำขิงไปเรื่อย ในใจรีบๆปล่อยตัวเถอะ กรูจะรีบกลับไปนอน ถึงเวลาเช็คอิน ก็เข้าไปถ่ายรูปกันนิดหน่อยประสาพี่น้องที่รักกันมากสามคน ทักทายเพื่อนๆข้าง ทักทายโกเก๋ วิ่งระยะเดียวกัน พี่สาวสุดที่รักก็ยังย้ำประโยคเดิมเป็นครั้งที่ร้อยเท่าไหร่แล้วฟระ กางโพลรอเลยรู้ชตากรรม (ขอบคุณจี้ตูนสำหรับโพลที่ให้ยืมมาใช้ในครั้งนี้ก็ได้แต่หวังว่าจะ ฝากพลังมากกับโพลให้น้องบ้าง) พร้อมฮะ รอสัญญาณปล่อยตัว ได้ยินคำว่าโชคดีนะคะทุกคน เจอกันที่ Flora Creek นะคร้าาาา หันไปมองข้างๆ พี่สาวสุดที่รักกรูหายไปไหน หันซ้ายหันขวา คุยกะโปรเดี่ยวว่าพี่แววคงออกไปช้าๆ

เดี๋ยวก็เจอข้างหน้า อ้าวค่อยๆย่องออกไปช้าๆเหมือนไปลักเรียนบ้าน กลัว HR พุ่ง ออกไปนิดเดียว โปรเดี่ยวชวนจ็อก คิดในใจ เดี๋ยวก็เนินแล้วจะจ็อกทำไม จ็อกมาสิบสามจุดสองห้าเมตรก็ติดขบวน ขึ้นเขา ขึ้นไปนิดเดียวก็เป็นทางดิน หินลอยนิดหน่อย ไม่กว้างมาก ข้างบนยังมืดอยู่ ขี้เกียจล้วงไฟมาเปิด อาศัยแสงไฟจากคนข้างหลัง เพราะคนข้างๆก็ไม่เปิด คิดในใจมรึงไม่เปิดกรูก็ไม่เปิด เดินขึ้นมาเรื่อยกะโปรเดี่ยว ก้มดูนาฬิ ชิหายแล้วโซนห้า เพช 15 นรกมาเยือนละตั้งแต่ครึ่งโลแรก ก็คุยกะโปรเดี่ยวไปเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นทาง จราจรเริ่มคลายตัวก็เร่งขึ้นมาอีกนิด ตรงไหนจ็อกได้ โปรเดี่ยวชวนจ็อกหมด คิดในใจ จ็อกก็วะ โซนห้าช่างแม่ม ไปแค่ a8 พอ เนินสลับราบไปเรื่อยๆ บางช่วงมีลงไป พอได้พัก HR นิดหน่อย แต่ยังไต่ขึ้นเรื่อย ผ่านป่าไผ่ต้นใหญ่ๆ ผ่านแปลงผักร้าน มีลวดหนามกันพอให้ติดขบวน (ยิ้ม ตรูได้พักบ้าง) มีลวด ที่ใช้ทำค้างผัก พอได้สดุดเล่นหัวทิ่มกันนิดหน่อย ตะโกนบอกกันตลอด โดยเฉพาะโปรเดี่ยว เสียงดี ก็ใช่ซี้ หลับสบายนี่ ผ่านชุดนี้ข้ามลำธารเล็กๆเป็นโคลนนิดหน่อยไว้ดักขาแรง ข้าน้อยเหรอไม่มีทาง ย่องสุดเท่าที่จะย่องได้ กลัวโปรเดี่ยวถีบเอาเหมือนกัน อะทีนี้ก็มาถึงขาขึ้นละ แม่มขึ้นจริงๆขึ้นแล้วไม่มีลง ผ่านฟาร์มพริกหยวก เจอรถชาวสวน (ว่าก็ว่าชาวสวนที่นี่แล้งน้ำใจวะ เห็นคนเดินไม่ชวนขึ้นรถสักคำ) เดินถ่ายรูปเล่น (จริงhr ขึ้น จึงแกล้งหยุดถ่ายรูปคริๆ) จนโปรเดี่ยวหยุดคอยเป็นระยะ ทุกห้านาที ถามหาพี่สาวสุดที่รักตลอด คุยกะโปรเดี่ยว แกบอกไปช้าๆเดี๋ยวคงเจอข้างหน้านี่แหละ เดี๋ยวมาเหลาต่อนะ

Bank at Phukettraillover

Comment about the matter : ขอเก็บเป็นความทรงสักนิดหน่อย pyt 2019 70km